Len zwyczajny jest rośliną dnia długiego, dlatego też najlepiej siać go wczesną wiosną. Gatunek ten wykazuje stosunkowo niewielkie wymagania cieplne, za to posiada wysokie potrzeby wodne. Do jego uprawy wymagana jest gleba utrzymana w dobrej kulturze, niezachwaszczona, najlepiej o kompleksie pszennym bardzo dobrym bądź żytnim dobrym, czy pszennym górskim.
Najlepszym przedplonem są okopowe uprawiane na oborniku, koniczyna, jej mieszanki z trawami, jak również zboża (najlepiej pszenica ozima).
Len siejemy w ogrzaną do ok. 7-8 stopni ziemię, dość płytko, bo na głębokość 1-2 cm przy rozstawie rzędów 20-25 cm. Tylko w przypadku przesuszenia wierzchniej warstwy gleby stosowany jest nieco głębszy siew, po którym wymagane jest wałowanie pola. Norma wysiewu lnu oleistego to ok. 700 nasion na m2, czyli średnio 50 kg/ha materiału kwalifikowanego. Przed siewem wymagane jest zaprawienie materiału.
Głównym zagrożeniem przy uprawie lnu są choroby przenoszone przez zanieczyszczony materiał siewny, resztki roślin, czy glebę – fuzarioza, septorioza, szara pleśń, rdza lnu, mączniak czy antraknoza. Jeżeli chodzi o szkodniki, najczęściej występujące to pchełka lnowa, długostopka lnowa i wciornastek lnowiec. Do ich zwalczania należy stosować środki zgodnie z zaleceniami IOR.
